Top 10 similar words or synonyms for pesimizmit

instinkteve    0.749261

realisto    0.743756

mckell    0.732923

identifikueshme    0.732001

mentaliteteve    0.729809

petrarkeske    0.727693

uruguajianë    0.724289

vizatimore    0.722802

sintetizon    0.715372

rekuperoi    0.711938

Top 30 analogous words or synonyms for pesimizmit

Article Example
DigitAlb Ideja dhe iniciativa e Dritan Hoxhes, filloj të realizohej dhe të merrte jetë edhe pse mes kundërshtive të forta politike e institucionale të kohës, përplasjeve me konceptet dhe mentalitetet skeptike ekzistuese dhe pesimizmit të aktoreve të ndryshëm te tregut.
Lazër Shantoja Poezia e tij ka notat e pesimizmit kozmik leopardian, kurse rrëfimi i shtruar e i ëmbël me thekse baritore e afron me një Chesterton. Gjithsesi tek ai ndihet e gjallë qenja shqiptar e stili i tij origjinal.
Michelangelo Buonarroti Vepra në tërësi karakterizohet nga tensioni dramatik dhe përshkohet nga një ndjenjë melankolie, përgjithësisht të interpretuar si shprehje e religjozitetit të turbulluar të Michelangelo-s dhe të ndjesisë së thellë të pesimizmit që karakterizonte periudhën e fundit të jetës së tij.
Xhevat Kortsha Ndërsa te shkrimi me titull «Pësimet e njerzimet» (Djalëria, 1920, n. 2) ndihen të forta notat e pesimizmit për “drunin e shtrembtë të njerzimit” (I. Kant) dhe për të këqijat e pashmagnshme që e rrethojnë atë. E vetmja mënyrë për me moderue të këqijat e kësaj jete, asht mbjellja në shpirtin e njeriut e ndjenjës së mëshirës, e cila mundet simbas autorit, me drejtue disi rrugën plot rreziqe ku i takon me u përshkue njeriut të mjerë.
Gjermania Ndikimi gjerman në filozofi është historikisht i rëndësishëm dhe shumë filozofë të njohur gjermanë nduhmuan në formimin e filozofisë perëndimore qysh nga Mesjeta. Kontributet e Lajbnicit në racionalizëm, themelimi i idealizmit klasik gjerman nga Kantii, Hegeli, Shelling dhe Fihte, formimi i teorisë komuniste nga Karl Marksi dhe Frederik Engelsi, kompozimi i pesimizmit metafizik nga Shopenhaueri, zhvillimi i Perspektivizmmit nga Niçe, punimet e Hajdegerit, dhe teoritë sociale të Habermasit ishin veçantërisht ndikuese.
Eugene O'Neill Dramat e tij ishin ndër të parat, ku teatri amerikan hyri në realizëm, karakteristikë për shkrimtarët Anton Çehov, Henrik Ibzen dhe August Strindberg. Dramat e O'Niloit në skenë shkaktuanshumë replika, sidomos, në zhargonin e botës së thjeshtë. Përsonazhet e dramave të tij ishin të margjinalizuarit të cilët luftonin për idealet e tyre, por përfundonin me me dhëmbje dhe të zhgënjyer. O'Nil e ka shkruar vetëm një komedi të mire e cila është bërë e njohur - „Ah, egërsira“ ("Ah, Wilderness!").. Më vonë pothuajse në të gjitha dramat e tij ka elemente të tragjedisë dhe pesimizmit vetanak.
Historia e arteve Skulptura ishte përsëri pasqyrim i pesimizmit që mbizotëronte shoqërinë italiane të gjysmës së dytë të shekullit të XVI, me një art ku deformohej realiteti sipas kapriços, duke mbizotëruar shprehjen sentimentale të artistit, me figura të stilizuara, në pozicione të dhunshme dhe aktualitet dramatik. Shkëlqeu përsëri vepra e Michelangelo Buonarrotit, me vepra me dinamizëm të tensionuar ku binte në sy shprehja e personit të paraqitur: La Pieta (1501), Davidi (1501-1504), Moisiu (1513-1515), La Sagrestia Nuova me Sepolcro Mediceo (1520-1534) etj. Skulptorë të tjerë të rëndësishëm qenë: Baccio Bandinelli, Benvenuto Cellini, Giambologna dhe Jacopo Sansovino; dhe, jashtë Italisë, Jean Goujon dhe Germain Pilon në Francë, Adriaen de Vries në Flandër, Hubert Gerhard në Gjermani, Alonso Berruguete, Juan de Juni dhe Gaspar Becerra në Spanjë.
Dhoma polen Rea ,mikja e Jo-së ,një njëzetë vjecare ,muzikante rrugësh e cila jeton me prindërit e saj të cilët ishin mjaft të pasur. Një baba i pasur , I ftohtë dhe një mama ne prag të vdekjes e sëmur nga kanceri .Mosha delikate në të cilën mësoi për sëmundjen e nënës, zhgënjimet dhe marrëdhënia e ftohtë me prindërit bejnë që mendimet e vetëvrasjes dhe pesimizmit ta rrethojnë jetën e Reas. Vjen një moment kur ajo vetëm mendon për kohën kur nëna e saj do te vdes e ku gjithçka do ti përkiste asaj.Ajo nuk ështe më aspak e interesuar në prindërit e saj duke ndjerë edhe urrejtje për ta në të njëjtën kohë. Më pas duke kërkuar lirinë dhe pavarsinë nga prindërit e saj shfaqet një tjetër mendim I brezit të saj , mendime seksuale për të cilin Rea shprehet duke shpjeguar se seksi nuk është aspak qef por pëkundrazi ka dal jashtë mode e se të gjithë gënjejnë rreth tij apo marrëdhënieve që kanë.
Aleksandër Stavre Drenova më 1920 për dëbimin e pushtuesve italianë dhe për një të ardhme më të mirë. Në këtë periudhë poeti shkroi një radhë vjershash të rëndësishme. si «Hymni i festës», «Fisnikët e Shqipërisë», «Republika shqiptare», në të cilat demaskoi forcat e vjetra shoqërore dhe antipatriotike, që përvetësuan frytet e sakrificave të masave popullore në luftën për çlirim dhe nisën të sundojnë vendin sipas interesave të tyre. Dështimi i Revolucionit Demokratikoborgjez të qershorit 1924 e forcoi frymën e pesimizmit dhe të fatalizmit në krijimtarinë e Asdrenit (Psallme murgu, 1930, dhe një varg krijimesh poetike të viteve 30). Herë-herë poeti u përpoq të çlirohej nga ndikimet moderniste: në poemën «Trashëgimi» (1935) kritikoi qeverinë për krizën ekonomike e cila në atë kohë kishte përfshirë thuajse mbarë rruzullin. Vëllimin e vet të katërt Kambana e Krujës nuk e botoi dot me gjallje. Në vjershat e viteve të fundit të jetës përshëndeti ngadhënjimin e revolucionit popullor në Shqipëri.
Historia e arteve pamore Skulptura ishte përsëri pasqyrim i pesimizmit që mbizotëronte shoqërinë italiane të gjysmës së dytë të shekullit të XVI, me një art ku deformohej realiteti sipas kapriços, duke mbizotëruar shprehjen sentimentale të artistit, me figura të stilizuara, në pozicione të dhunshme dhe aktualitet dramatik. Shkëlqeu përsëri vepra e Michelangelo Buonarrotit, me vepra me dinamizëm të tensionuar ku binte në sy shprehja e personit të paraqitur: Pieta-ja (1501), Davidi (1501-1504), Moisiu (1513-1515), La Sagrestia Nuova me Sepolcro Mediceo (1520-1534), etj. Skulptorë të tjerë të rëndësishëm qenë: Baccio Bandinelli, Benvenuto Cellini, Giambologna dhe Jacopo Sansovino; dhe, jashtë Italisë, Jean Goujon dhe Germain Pilon në Francë, Adriaen de Vries në Flandër, Hubert Gerhard në Gjermani, Alonso Berruguete, Juan de Juni dhe Gaspar Becerra në Spanjë.