Top 10 similar words or synonyms for jawaharlalem

jawaharlal    0.747959

jawaharlala    0.693118

mahatmą    0.666218

gandhim    0.660316

nehru    0.618847

szimonem    0.617904

enamulem    0.613263

karamchand    0.612005

bahonarem    0.611599

rafsandżanim    0.610948

Top 30 analogous words or synonyms for jawaharlalem

Article Example
Arun Nehru Arun Nehru spokrewniony był z rodziną Nehru-Gandhi - jego pradziadek Nandlal Nehru był bratem Motilala - ojca Jawaharlalem Nehru - pierwszego premiera Indii.
Historia Tybetu W końcu roku 1956 XIV Dalajlama wyjechał do Indii, aby wziąć udział w najważniejszym święcie buddyjskim Vesak; spotkał się tam z Jawaharlalem Nehru, z którym rozmawiał o możliwości azylu w Indiach.
Zhou Enlai Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku objął funkcję premiera, którą do 1958 sprawował równolegle z funkcją ministra spraw zagranicznych. Jako minister spraw zagranicznych m.in. podpisał układ o przyjaźni i współpracy z ZSRR w 1950 roku i w porozumieniu z Jawaharlalem Nehru sformułował "pięć zasad pokojowego współistnienia" podczas wizyty w Indiach w 1954 roku. Od 1956 był członkiem Stałego Komitetu Biura Politycznego KPCh i zastępcą przewodniczącego KC KPCh.
Josip Broz Tito Pod przywództwem Tity Jugosławia stała się członkiem-założycielem Ruchu Państw Niezaangażowanych. W 1961 roku Tito wraz z Gamal Abdel Nasserem z Egiptu, Jawaharlalem Nehru z Indii, Sukarno z Indonezji oraz Kwame Nkrumahem z Ghany (inicjatywa pięciu) powołał ów ruch do życia. Ta działalność, zwana także Inicjatywą Pięciu poprawiła jugosłowiańską pozycję polityczną w świecie i przyczyniła się do zbliżenia między krajami trzeciego świata. Ruch poprawił pozycję dyplomatyczną Jugosławii. 1 września 1961 roku, Josip Broz Tito stał się pierwszym sekretarzem generalnym ruchu niezaangażowanych.
Josip Broz Tito W lipcu 1956 roku współorganizował spotkanie na wyspie Vang w archipelagu Brioni. Spotkał z premierem Indii Jawaharlalem Nehru i prezydentem Egiptu, Gamalem Abdelem Naserem. Na spotkaniu omówiono zasady współpracy państw nie należących do bloków militarnych i politycznych. Przez kolejne dwa lata nawiązała się współpraca „Niezależnej Trójki”. W 1958 roku złożył wizytę w ośmiu krajach Afryki i Azji, gdzie rozmawiał o zjednoczeniu się, obroną przed mocarstwami i wspólnej walce o interesy. Inicjatorami projektu byli Tito, Nkrumah, Naser i Sukarno.
Herbert Rosinski Po wybuchu II wojny światowej został, jako obywatel Niemiec, internowany. Po zwolnieniu w 1940 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczął pracę naukową w Institute for Advanced Study w Princeton. W tym czasie publikował między innymi w "Brassey's Naval Annual", „Yale Review”, „Military Affairs” oraz „The American Historical Review”. W 1942 roku wraz z Wernerem B. Ellingerem napisał "Sea Power in the Pacific". W latach 1944−1945 pracował w rozgłośni Głos Ameryki jako analityk militarny i spiker. Pod koniec lat 40. wyjechał do Indii, gdzie prowadził wykłady dla wyższych oficerów armii, rozmawiał również z premierem Jawaharlalem Nehru (zapis tych rozmów został opublikowany przez Instytut Hoovera).
John Kenneth Galbraith Podczas sprawowania funkcji doradcy prezydenta Johna F. Kennedy’ego, Galbraith został wyznaczony na ambasadora w Indiach. Sprawował tę funkcję w latach 1961–1963. Utrzymywał zażyłe stosunki z premierem Indii, Jawaharlalem Nehru, doradzając indyjskiemu rządowi w sprawach ekonomicznych. Ostro krytykował Louisa Mountbattena, ostatniego brytyjskiego gubernatora Indii, ze względu na jego bierną rolę podczas podziału państwa w 1947 oraz krwawego oddzielenia Bangladeszu od Pakistanu. W Indiach pomógł w założeniu pierwszego z instytutów informatycznych, w indyjskim Instytucie Technologicznym w Kanpur, Uttar Pradesh. Nawet po opuszczeniu urzędu, Galbraith pozostał przyjacielem Indii i organizował coroczny lunch dla indyjskich studentów w Harvardzie.
Gamal Abdel Naser W polityce zagranicznej Naser głosił program panarabski, z akcentami panislamskimi, nie wyrzekając się zarazem nacjonalizmu egipskiego. Sprzeciwiał się powstaniu Paktu Bagdadzkiego, gdyż prowadził on do nadmiernego wzrostu znaczenia głównego konkurenta Egiptu do przywództwa w świecie arabskim – Iraku. Pozycję międzynarodową prezydenta Egiptu podniósł udział w konferencji w Bandungu 18-24 kwietnia 1955, na której był jedną z najważniejszych postaci (obok Jawaharlala Nehru, Sukarno, U Nu i Zhou Enlaia). Naser utrzymywał odtąd ścisłe kontakty z Jugosławią, 22 razy (między 1955 a 1970) spotykając się z Tito), zaś w lipcu 1956 na wyspie Brioni uzgodnił z Tito oraz z Jawaharlalem Nehru zasady bliskiego współdziałania Egiptu z Indiami i Jugosławią. Wszystkie kraje miały zachowywać neutralność i nie przystępować do międzynarodowych paktów militarnych. Naser stał się w ten sposób jednym z przywódców Ruchu państw niezaangażowanych.
Podróż wśród wojowników Po powrocie z Chin do Kalkuty w Indiach, w mieście i całym Bengalu Ève mogła znowu wyczuć powszechne obawy przed japońską inwazją. Gospodarka Indii już od dłuższego czasu była przestawiona na tory wojenne; sami Hindusi nie byli jednak do końca przekonani o celowości tego wysiłku wojennego i poświęcania życia za Wielką Brytanię. Już wcześniej, lecąc z Basry do Kalkuty, podczas postoju w Karaczi Ève Curie zetknęła się z sympatykami Indyjskiego Kongresu Narodowego; teraz spotykała coraz więcej nacjonalistów, domagających się niepodległości kraju. Jadąc pociągiem z Kalkuty do Delhi, Curie zatrzymała się w Allahabadzie, gdzie spotkała się z Jawaharlalem Nehru, czołowym działaczem Kongresu, reprezentującym lewe skrzydło partii, oraz jego córką Indirą (późniejszą premier Indii), która właśnie przygotowywała się do swojego ślubu (następnego dnia wychodziła za mąż za Feroze Gandhiego). Nehru wyłuszczył Curie swoje poglądy w kwestii niepodległości Indii, która w Imperium Brytyjskim stawała się coraz bardziej palącym problemem. Pobyt Curie w Indiach zbiegł się z przyjazdem Lorda Tajnej Pieczęci Stafforda Crippsa z Wielkiej Brytanii, który w imieniu brytyjskiego rządu miał przedstawić propozycje zwiększenia autonomii kraju (Ève również odbyła z nim rozmowę w New Delhi), propozycje te jednak spotykały się z raczej chłodnym przyjęciem Hindusów, którzy pod hasłem "Independence Now!" żądali niepodległości natychmiast.
Ludowa Partia Postępowa Pierwszy kongres partii odbył się 1 kwietnia 1951 roku. Od samego początku partia domagała się radykalnych zmian gospodarczych. Partia wygrała wybory w roku 1953 i od tamtego czasu stała się jedną z głównych gujańskich partii politycznych. Po wyborczym zwycięstwie z 1953 roku w kraju doszło do interwencji zbrojnej wojsk brytyjskich które odsunęły partię od władzy, wsadził wielu przywódców partii do więzień i wprowadziły stan wyjątkowy. Przywódcy partii próbowali uzyskać wsparcie na arenie międzynarodowej a działacze z Gujany udali się do Londynu a następnie do Indii gdzie spotkali się z przedstawicielami tamtejszego rządu oraz premierem Jawaharlalem Nehru. Działalność partii została ograniczona restrykcjami na kolejne kilka lat. Władzę brytyjskie poddały represjom wielu działaczy a Pionierska Liga Młodzieży będąca młodzieżówką partii została zdelegalizowana. Miejsce organizacji pionierskiej zajęła Postępowa Organizacja Młodzieżowa która kontynuowała tradycję poprzedniczki. W 1955 roku w ramach ruchu niepodległościowego doszło do rozłamu (po części wywołanego przez władze kolonialne) w wyniku którego powstał bardziej umiarkowany jednakże wciąż lewicowy Ludowy Kongres Narodowy który stał się ugrupowaniem popieranym przez murzynów oraz władze brytyjskie. Od czasu rozłamu Ludowa Partia Postępowa stała się partią prezentującą głównie interes ludności pochodzenia hinduskiego. Partia Postępowa ponowne rządy objęła w 1957 i kontynuowała działania zmierzające do uzyskania przez kraj niepodległości, władzę utraciła w 1964 roku przechodząc tym samym do opozycji na wiele dziesięcioleci. W okresie krótkich rządów udało się jej znacjonalizować niektóre przedsiębiorstwa należące do zagranicznych w tym kanadyjskich firm oraz dokonać sekularyzacji szkolnictwa.