Top 10 similar words or synonyms for shelagh

hanneman    0.907359

urey    0.906864

mcghee    0.902958

pegrum    0.901242

crooks    0.897435

trevino    0.894187

mcdaniels    0.892435

shure    0.891228

declan    0.890791

ogunkoya    0.890749

Top 30 analogous words or synonyms for shelagh

Article Example
Keith Christmas Andre musikarar han har medverka på innspelingane til er Mighty Baby, Pat Donaldson, Keith Tippett, Gerry Conway, Shelagh McDonald, Rod Argent, Peter Sinfield, Greg Lake, Mel Collins, Cat Stevens og Michael Boshears.
Jesus Is Just Alright På 1960-talet i USA var «all-right» eit slang-ord for noko kult eller veldig bra. Songen set omgrepet i ein religiøs kontekst. Han har seinare blitt covra av mange artistar, m.a. The Byrds, Underground Sunshine, The Doobie Brothers, Alexis Korner, The Ventures, dc Talk, Shelagh McDonald og Robert Randolph (med Eric Clapton).
Gerry Conway Gerry Conway har vore trommeslagar for banda Fotheringay og Eclection. I dei tidlege åra deira nytta òg Steeleye Span Conway som trommeslagar. Conway spelte på den no klassiske songen deira, «Dark-Eyed Sailor». Som studiomusikar har han spelt med Sandy Denny, Shelagh McDonald, Wizz Jones, John Cale, Jim Capaldi og andre. Han har turnert og spelt inn musikk som medlem av bandet til Cat Stevens i seks år.
Engelsk litteratur Arnold Wesker skreiv for Stage Company, og med stykke som "Hønsesuppe med byggegryn" ("Chicken Soup with Barley", 1959), "Røtter" ("Roots", 1959), og "Jeg snakker om Jerusalem" ("I’m Talking About Jerusalem", 1960) plasserte han seg openbert på arbeidarane si side i klassekampen. Shelagh Delaney var blant dei som skreiv for Theater Workshop, og merka seg ut med realistiske skildringar av homofile og folk frå Nord-England i "A Taste of Honey". Alan Sillitoe peika seg ut med verk som "Saturday Night and Sunday Morning" (roman og film) og "The Loneliness of the Long Distance Runner" (novelle og film).
The Smiths Gruppa hadde òg ein veldig særeigen visuell stil. Album- og singel-omslaga hadde mangeleta bilete av film- og pop-stjerner, oftast i totonefargar, utforma av Morrissey og kunstkoordinatoren i Rough Trade, Jo Slee. Singelomslaga hadde sjeldan annan tekst enn namnet på gruppa, og bilete av gruppa sjølv vart ikkje trykte på nokon av omslaga på utgjevingar i Storbritannia. (Morrissey dukka likevel opp på eit alternativt omslag på «What Difference Does It Make?», der han etterlikna posituren til personen på det opphavlege biletet, Terence Stamp, etter at sistnemnde hadde protestert på at eit bilete av han vart nytta.) Personane på omslaga var eit uttrykk for Morrissey sine eigne interesser — obskure stjerner eller stjerner frå kultfilmar (Stamp, Jean Marais, Joe Dallesandro, James Dean), figurar frå britisk kultur på 1960-talet (Viv Nicholson, Pat Phoenix, Yootha Joyce, Shelagh Delaney), eller bilete av ukjende modellar tekne frå gamle film- eller biletmagasin. I motsetnad til den eksotiske moten som var populær på 1980-talet, slik han vart brukt av artistar som Spandau Ballet og Duran Duran, og framstilt i blad som "The Face" og "j-D", kledde gruppa seg stort sett i vanlege klede — dongeribukser og daglegdagse skjorter — som spegla musikken, som søkte å «venda attende til røtene». Frå tid til annan nytta Morrissey effektar som til dømes eit (falskt) høyreapparat (for å stø ein kvinneleg fan som skjemdest over å bruka eit; sjå "Morrissey & Marr: The Severed Alliance" av Johnny Rogan for meir om dette), briller med tjukke kantar, og han var kanskje best kjend for blomebukettane han hadde (som ofte låg tilfeldig plasserte i baklommene på buksene hans).