Top 10 similar words or synonyms for vaché

ludivine    0.774214

bobet    0.774043

lauze    0.772446

plaxico    0.768301

dutronc    0.767921

azéma    0.767590

misch    0.762900

boret    0.760553

balbastre    0.759073

shaughnessy    0.758205

Top 30 analogous words or synonyms for vaché

Article Example
Jacques Vaché Jacques VACHÉ (n. 1895 - m. 1919) estis amiko de André Breton, la fondinto de Superrealismo. Vaché estis unu el la ĉefaj inspiroj de la superrealisma movado. Kiel diris Breton:
Jacques Vaché Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 9-an de januaro, 2007.
Jacques Vaché Vaché naskiĝis je la 7-a de septembro, 1895, en Lorient, Francio, kaj mortis en Nantes je la 6-a de januaro, 1919 pro trodozo de opio. Li estis konata pro sia flegmo kaj pro sia portado de monoklo.
André Breton En 1913 li komencis studi medicinon sen klara alvokiĝo. Dum la milito li estis vokita en 1915 al sano-servo, tie li renkontis al Jacques Vaché kiu memmortigis sin kelkajn semajnojn post la militfino kaj havis grandan influon sur Breton. Dum tiu tempo li konis la verkaron de Rimbaud, Lautrémont kaj Freud.
Annie Ross En la pli malfruaj jaroj ŝi reekprenis sian karieron kiel filmaktoro kaj aktoris en "Superman III" (1983), "Throw Momma from the Train" (1987), "Pump Up the Volume" (1990) kaj – kun kelkaj membiografiaj trajtoj – en "Short Cuts" de Robert Altman (1993), por kiu ŝi ankaŭ kontribuis al la filmmuziko. Ekde 1999 ŝi ree aktivas kantiste kaj verkis en 2005 la lumdiskon "Let me sing". Dum la Ĵazfestivalo je Ascona en 2006 Ross prezentis kun la sesopo de Warren Vaché.
Joe Puma En la 1960-aj jaroj li laboris ĉefe kiel instrumentisto kaj muzikestro de vojaĝorkestroj, inter alie por sia edzino, kantistino Molly Lyons, sed ankaŭ por Fran Jeffries kaj Morgana King. Ekde 1974 li muzikis en sukcesa duopo kun gitaristo Chuck Wayne, laboris tamen ankaŭ kun Al Cohn kaj kun Jimmy Raney. Meze de la 1980-aj jaroj li tenis triopon kun Hod O´Brien kaj Red Mitchell. En la malfruaj 1990-aj jaroj Puma akompanis kantistinon Gail Wynters kaj muzikis kun Warren Vaché kaj Peter Ind; en 1997 ekestis plua albumo kun triopo el basisto Murray Wall kaj frapinstrumentisto Eddie Locke.
Eddie Locke Eddie Locke fariĝis konata en la detrojta ĵazmondeto fine de la 1940-aj kaj en la 1950-aj jaroj. Ekde 1948 ĝis 1953 li laboris kun Oliver Jackson en varietea spektaklo nome "Bop & Locke". En 1954 Apollo Theater en Novjorko dungis ĝin. Locke restis en la urbo, kie li laboris kun Dick Wellstood, Tony Parenti, Red Allen, Willie „The Lion“ Smith], Teddy Wilson, Roy Eldridge, Kenny Burrell ("Bluesy Burrell", 1962) kaj kun Coleman Hawkins ("Today and Now", 1962), en kies bando li restis ĝis 1969. En la 1970-aj jaroj li estis membro en la sesopo de Eldridge kaj dom-frapinstrumentisto en "Jimmy Ryan’s"; li muzikis kun Lee Konitz, Tiny Grimes kaj Earle Warren. Krome li registroludis kun mit Roy Eldridge, Oscar Peterson, Joe Pass kaj Ray Brown por la albumo "Happy Time"; en 1977 li sonregistris por la albumo "Jivin' With the Refugees from Hastings Street" por Chiaroscuro Records. En la 1980-aj jaroj li direktis propran triopon kun Roland Hanna, en 1999 li kunlaboris ĉe la albumo de Warren Vaché "What Is There to Say?"; ankaŭ li regule koncertis en Eŭropo kaj Japanujo. En 2008 li prezentis kun Dick Hyman sur la JVC-Festivalo en Novjorko. Krome li estis instruisto ĉe la "Highschool of Performing Arts" kaj de "Trevor Day School" en Novjorko.
Cotton Tail Januaron de 1943 la Duke Ellington Orchestra muzikis la pecon dum sia koncerto en Carnegie Hall. Februaron de 1956 ekestis nova sonregistrado por Bethlehem Records. De Ellington kaj Billy Strayhorn ekzistas ankaŭ versio kun du pianoj kaj kontrabaso (Wendell Marshall) el 1950 por la mallongviva diskeldonejo "Mercer", pli malfrue aperonta sur la albumo "Great Times". En 1961 Ellington muzikis ĝin denove dum registradkunsido kun Louis Armstrong por eldonejo "Roulette".aliajn versiojn surbendigis i.a. Buddy Featherstonhaugh, Wynton Marsalis/Illinois Jacquet, Marian McPartland, Wes Montgomery, Oscar Peterson, Rufus Reid, la bandego de radio RIAS, Clark Terry kaj Warren Vaché. Pli malfruaj registraĵoj devenas de Wycliffe Gordon (2001), Harry Allen (2005), Martin Taylor kaj Howard Alden (2005). Multaj versioj simpligis la temon, rektigante ĝin „laŭnorma sur 32 taktoj“, ekzemple tiu de Benny Carter ("Further Definitions"), James Newton aŭ Ray Brown/Ulf Wakenius. Herbie Hancock (en kvaropo kun Wayne Shorter, 1995) simpligis la pecon per nova parto B, supozeble ĉar li „konas ĝin nur laŭ memoro kaj ne ĝuste konas la ponton.“