Top 10 similar words or synonyms for prerogativojn

papajn    0.719750

episkopojn    0.715479

dekretojn    0.711936

konstituciojn    0.689067

doktrinojn    0.683830

sacerdotojn    0.682118

tezojn    0.680857

devojn    0.678319

profetojn    0.674058

diajn    0.672968

Top 30 analogous words or synonyms for prerogativojn

Article Example
Nomoj kaj epitetoj de Jesuo La atributo de reĝeco kunrilatiĝis kun tiu de Mesio atendita de Hebreoj, kiu estis konsiderita ido de Davido. Jesuo, kvankam sia identigiĝo kun Mesio, neniam al si atribuis politikajn prerogativojn proprajn de tiu titolo (vidu ĉe Joh 15; 18,36).
Katedro de Sankta Petro Floris, en la 3-a jarcento ĉirkau doktrino kiu atribuis la prerogativojn de Petro al ĉiuj episkopoj kiel posteuloj de la apostoloj, sed ĝi iom post iom unuformiĝis al la komuna doktrino, nome rekonis kiel adresitojn nur Petron kaj ties posteulojn, de la livero-konfido de la ŝlosiloj.
Arturo la 3-a (Bretonio) Li faris simplan omaĝon por Bretonio. Li eĉ deklaris: "kiel konestablo, mi estas sub la ordonoj de la reĝo sed la duklando neniam estis parto de la reĝlando kaj ne estas ties partigo. Kiel duko, mi ne perfidos mian ĵuron savi kaj pluvivigi la prerogativojn de mia lando."
Kalisto la 2-a En 1088 Gvido estis enoficigita episkopo de Vienne. Tie li entreprenis reformon precipe atentiĝante pri la afero investituroj kaj rigide defendante la prerogativojn de la Eklezio en la elekto de episkopoj, sed, kiel papo, Kalisto la 2-a sintenis preta internegoci kompromison kun la imperiestro Henriko la 5-a.
Franca revolucio de 1789 La privilegiaj statoj ankaŭ ribelis kontraŭ la reĝa povo. Efektive, la absolutismo forprenis iliajn tradiciajn prerogativojn. En la franca malnova regno, la parlamentoj estis kortumoj. Ili profitis el tiu tradicia rajto, kiu permesis al ili, kiam leĝoj estis registritaj, eldiri rimarkojn kaj kritiki la reĝan politikon. Kvankam ili unue defendis siajn privilegiojn, ili sukcesis esti rigardataj de la publiko kiel popoldefendantoj.
Anakleto la 2-a (kontraŭpapo) Papo Inocento la 2-a eniris Romon senkontraste kie tuj kunvokis la Duan Lateranan Koncilion, kie oni ekskomunikis Roĝeron (kun kiu, tamen, Inocento paciĝis post malprofita milita evento. Fine, fakte ankaŭ Roĝero de Altavilla, kiu antaŭe agnoskis Anakleton al kiu li promesis interŝanĝe la kronon de la Regno de Sicilio, akceptis, kondiĉe ke estu savitaj la prerogativojn havigitaj de Anakleto, agnoski legitimecon de Inocento).
Konrado la 2-a (Sankta Romia Imperio) Konrado kohere sekvis la politikon de sia antaŭulo Henriko la 2-a, kaj plifortigis la povon de la Imperio. Ankaŭ li apogis la Eklezion, evitante damaĝi la prerogativojn de la papo. Malgraŭ diversaj internaj ribeloj, lia reĝeco neniam suferis riskojn. Li estis devigita cedi erojn de sia teritorio oriente kaj okcidente sed kompense li akiris la regnon de Burgonjo.
Dio laŭ kristanismo La teologio pri la atributoj kaj naturo de Dio estis pridiskutata ekde la unuaj tagoj de kristanismo, ĉe, ekzemple, Ireneo de Liono kiu skribas en la dua jc.: “"Lia grando mankas je nenio, sed entenas ĉiujn prerogativojn”" (Ireneo 27). En 8-a jc. Johano de Damasko enlistigis dekokon atributojn kiuj eĉ nun grandparte akceptitaj. Laŭgrade la teologoj disvolvis sistemajn listojn de tiaj atributoj, parte bazitaj sur asertoj de la Patronia kiu elstarigas la terminon ((Patro]], kaj parte sur aliaj fonditaj sur teologiaj rezonadoj.
Kongregacio por la evangelizado de la popoloj Kiam poste en 1967 Paŭlo la 6-a, per la Konstitucio "«Regimini Ecclesiae Universae"," reordigis kaj adekvatigis la taskojn de la Roma Kurio laŭ la direktovoj de la Koncilio (Vatikana Dua Koncilio), la Kongregacio surprenis la nomon de "Kongregacio por la evangelizado de la popoloj", kaj koncilia dekreto pliprecizigis la funkciojn. Aparte, oni substrekis ke ties funkcio devas akompani ĉiujn mision kaj provizi por la kreado de aŭtonomio kaj sinrego de novaj eklezioj, respektante tamen, kaj defendi, la prerogativojn de la orientaj eklezioj.
Reformo de la 11-a jarcento La tieldirita gregoria reformo, kies nomo devenas el ghia precipa protagonisto kaj senlasa defendanto, papo Gregorio la 7-a, estis nur fazo de pli vasta reformo. La termino, tamen, ofte estas uzata por indiki ĉiujn reformajn intervenojn de la 11-a jarcento, kiuj volis akiri la superecon de la Apostola Seĝo sur la episkopoj kaj sur la klerikaro de la diversaj diocezoj kaj, krome, defendi la papajn prerogativojn antaŭ la politikaj ŝtataj aŭtoritatoj, precipe antaŭ tiuj de la Sankta Romia Imperio.