Top 10 similar words or synonyms for douze

chez    0.904779

après    0.904105

nouvelles    0.900583

avec    0.897456

trois    0.897174

quatre    0.896654

première    0.893503

petites    0.891432

année    0.889171

poèmes    0.884823

Top 30 analogous words or synonyms for douze

Article Example
Laadano Dix onze douze, elles seront toutes rouges.
Mont-de-Marsan En Mont-de-Marsan kuniĝas la riveroj Midou kaj Douze, kiuj iĝas Midouze, alfluanto de Adour.
46610 Bésixdouze Ĝia nomo aludas al la fikcia asteroido B 612, (france : "Bé six douze") kie loĝas la Eta Princo en la romano de la franca verkisto Antoine de Saint-Exupéry. Ĝia numero 46610 egalas la deksesuman nombron B612.
Dekduo La vorto "dekduo" mem estas interesa pro sia internacia etimologio. En la ĉeĥan ĝi estis transprenita el la mezepoka germana lingvo, kie ĝi havis aspekton "totzan", "totzen" (hodiaŭ "Dutzend"). Sed la germana transprenis ĝin el malnovfranca lingvo "dozeine" (hodiaŭ "douzaine"), derivaĵo el numeralo "douze" ("dek du"), respondanta al la origina latina "duodecim" ("dek du", kunmetita el "duo" kaj "decem", do "du" kaj "dek").
Charles Tournemire Krom liaj orgenverkoj ankaŭ menciindas la "Douze Prélude-Poèmes" por piano, konceptitaj kiel meditaĵoj pri la situacioj de la homa vivo. En ĉi tiu cikla verko li lerte sondas la resonancoj de granda fortepiano. Krome Tournemire verkis operojn kaj pluajn orkestrokomponaĵojn.
Louis Bastien Dum la Universala Kongreso en Stokholmo en 1934 li estis elektita prezidanto de Universala Esperanto-Asocio (UEA). La 18-an de septembro de 1936 lia Estraro alvokis al la fondiĝo de nova asocio, nome Internacia Esperanto-Ligo (IEL). Tiel estiĝis "skismo", ĉar precipe svisaj membroj daŭrigis la malnovan, "Ĝenevan" UEA. Bastien estis IEL-prezidanto ĝis 1947, kaj post la kunfandiĝo de IEL kaj UEA li fariĝis Honora Prezidanto de UEA. En 1955, li antaŭparolis en la libro de Pierre Delaire "L'Espéranto en douze leçons". Li mortis en aprilo 1961.
Winnaretta Singer Post la morto de sia edzo, Winnaretta Singer-Polignac uzis sian riĉon por helpi artojn, sciencojn kaj beletrojn. Ŝi decidis omaĝi lian memoron per la mendo de kelkaj verkoj de junaj komponitsoj tiutempaj, inter aliaj el Igor Stravinski "Vulpo", el Erik Satie "Socrate" (pro sia interveno Satie estis elprizonigita kiam li estis komponanta tiun verkon), el Darius Milhaud "Les Malheurs d'Orphée", el Francis Poulenc la Koncerto por du pianoj kajj la Orgenkoncerto, el Jean Françaix "Le Diable boîteux" kaj "Sérénade pour douze instruments", la Dua Simfonio el Kurt Weill, kaj el Germaine Tailleferre la Unua Pianokoncerto. De Manuel de Falla la "El retablo de maese Pedro" estis premierita tie, kies parto per klaviceno ludita de Wanda Landowska.
Francis Ponge Ekde 1922 Ponge kunlaboris ĉe la renomita fakgazeto "Nouvelle Revue Française" kaj defendis komence la bazajn principojn de surrealismo, ne iĝanta membro de tiu grupo nek aktive partoprenante la poetologiajn debatojn. Poste li iĝis instruisto ĉe "Alliance Française" kaj paralele laboris kiel verkisto. Inter 1926-53 li publikigis la tekstojn plejofte en gazetoj. La plej grandan eĥon li havis per "Le parti pris des choses" (1942, korektita noveldono en 1949), kolekto de parte hermetikaj prozaj pensoj pri dianto, abelo, herbejo, lavmaŝino, la suno ktp. Ĝi igis Ponge kontraŭvole ĉe la publiko poeto de aferoj. Sed li volis ekz. en "Le Parti pris des choses" priskribi la mondon per la plej bazaj lingvotavoloj kaj konatigi ĝin. Por tio do la ludo kun sonaj similecoj, neologismoj kaj fonetikaj analogioj. Similon intencas la poemovolumoj "Douze petits écrits" (1926), "Poêmes" (1948), "La rage de l’expression" (1952), "Le grand recueil" ( 3 vol., 1961), "Le savon" (1967) kaj "La fabrique du pré" (1971), krome la volumo kun prozaj skizoj "Le partrir pris des choses" (1942) kaj la mempripensiga atelierrakonto "Le carnet du bois de pins" (1944).
Triosonato En Francio oni longtempe oni fermiĝis, prefere pro politikaj kaŭzoj, kontraŭ ĉiu itala influo. La tragédie lyrique, pregita de Jean-Baptiste Lully sub Ludoviko la 14-a, estis la ĉefa muzikĝenro, kies flegadon la Reĝa Akademio treege atentis. Ekde la tempo ĉ. 1700 junaj komponistoj unuan fojon kuraĝis, instigite per la ĉarmo de la verkoj de Corelli, pri la "reunuiĝo de la itala kaj franca gusto, en kiu trovias la perfekteco de la muziko". Ankoraŭ sub kaŝnomo François Couperin publikigis siajn unuajn triosonatojn, dum kio li en 1724 per la sesmovimenta ""Grande Sonate en Trio"" muzike pentris la eniron de Corelli en la "Parnassus": en la verko ""L'Apothéose de Lully"" de 1725, kun fina "da–chiesa"–triosonato, en kiu Couperin solenigis la majstrojn Lully kaj Corelli la unuigon de la franca kaj itala stiloj. Pluaj kreintoj de francaj triosonatoj estis Jean-Féry Rebel kun la en 1695 komponita "Recueil de Douze Sonates", Élisabeth Jacquet de La Guerre (kvar sonatoj de 1695), André Campra, Joseph Bodin de Boismortier, Louis-Nicolas Clérambault kun sia sonato „La Magnifique“ kaj J. J. de Mondonville (op. 2). Jean Marie Leclair ricevis lekcionoj de la lerninto de Corelli, Giovanni Battista Somis, atingis per siaj sonatoj op. 4, 13 kaj 14 (postmorte) lastan kulminon de la franca triosonato, post kiam li antaŭe jam renomiĝis per solosonatoj. La ponto al la galanta stilo kun ĉefa kaj flanka voĉoj troviĝas en la verkoj, ekestintaj post 1740, de Louis-Gabriel Guillemain samkiel Jean Philippe Rameau kun siaj "Pièces de clavecin en concerts".