Top 10 similar words or synonyms for apoĝaturoj

kvinsono    0.821666

duonfinaĵo    0.818959

tintilringo    0.815426

progresioj    0.815201

kvinta    0.814669

trioletoj    0.814150

sinkopoj    0.810867

alteraciita    0.809836

anĉfajfiloj    0.809572

barvalvoj    0.808942

Top 30 analogous words or synonyms for apoĝaturoj

Article Example
Ornamo (muziko) muzikaĵon kun du frazoj finiĝantaj per apoĝaturoj,
Agogiko (muziko) Tio koncernas precipe fajnaj temponuancigoj ene de muzikaj frazoj ĉe melodiaj aŭ harmoniaj kulminoj, kiuj organizas kaj vivigas la prezentadon esprimplene. Tiel grandaj intervaloj bezonas iomete pli da tempo ol malgrandaj, harmoniaj apoĝaturoj aŭ la unua tono de duoligaturo estas iomete dilatataj.
Sensiva stilo Sub la nocio empfindsamer Stil (germanlingva; eo: sensiva stilo) oni komprenas muzikan stildirekton, kiu anstataŭis ekde 1720-aj ĝis 1730-aj jaroj la barokmuzikon. Ĝia tonlingvo estas subjektive multemocia, la melodifrazoj devis tuŝi la aŭskultantojn senpere kaj rekte. Tipaj rekoniloj estas lombardaj ritmoj, apoĝaturoj kaj suspirmelodiko.
Belkanto Elementoj de belkanto estas la "legato", la "messa di voce", la apoĝaturoj kaj portamentoj kaj la virtuoza ornamado per koloraturoj kaj fiorituroj. La operoj de Giuseppe Verdi kaj de la verismo forŝovis la belkanton, ĉar la kantistoj devis domini kontraŭ pligrandigita orkestro.
Meztona agordo Tio ne koncernas la korektan solvadon de apoĝaturoj, disonancoj ktp., se ekzemple en d-minoro ekestas super la 5-a ŝtupo A aŭgmentita akordo A-C#-F (A 6 3#), kiu solvendus en kadenco jene: 6 3# - 6 4 – 5 4 – 5 3#. C#-F jen estas korekte diminuita kvarto, ekestanta inter la granda tercio (C#) kaj la malgranda seksto (F) super la toniko (A). Ĝi dissolvigas ĝuste en la malgrandan tercion (D-F), kiu formas kun la toniko (A) kvartsekstakordon (sekve dissolvenda).
Pronelo La kanto estas fajna kaj tinteca, dolĉa trilado konfuzebla kun tiu de la Troglodito, sed tiu aldonas ripetecan trilsonojn kaj la Pronelo ne. Tiu estas pli mallonga kaj milda. La specio kantas la tutan jaron. La pronelo estas unu el la plej frue ekkantantaj birdoj: aŭdiĝas ĝi ekde la komenco de februaro, kaj foje ĝi ree kantas iom en aŭtuno. Ĝia kanto mezlonga meze variigita similas iel al vigla kaj akcenta klaviceno-muziko, kun apoĝaturoj.
3-a simfonio (Schumann) Same kiel la unua movimento ankaŭ la kvina orientiĝas je libere interpretata formo de sonata ĉefmovimento. Ĝi tuj komencas per markanta, vigla temo, kiu aperas pro antaŭtaktoj kaj akcentoj facilmova kaj ludema kaj per tio donas antaŭecon al la karaktero de la tuta movimento. En pluevoluo de la melodio (ekde takto 17) alvenas sinkopoj kiel kroma ritma elemento. Apoĝaturoj en A♭-maĵoro kaj pli longaj notvaloroj en takto 27 unuafoje bremsas la impeton. Poste ĝi ree pliintensiĝas iom post iom kaj kulminas en blovistofanfaraĵo (takto 47), kiun imitas la arĉinstrumentoj. Ĉi tiuj tiam prezentas en takto 57 stakate la flankan temon en B♭-maĵoro. Kiel la ĉeftemo ĝi aperas facilmova, kvankam malpli impeta.
Charles Koechlin La multspecaj inspirfontoj de Koechlin etendiĝas ekde poemoj el la antikvepoko, la poezio de la franca grupo "„Les Parnassiens“" tra Heinrich Heine ĝis la ĝangallibroj de Rudyard Kipling, de novelo de sia onklo, la filozofo "Charles Dollfus" ("Le Docteur Fabricius" op. 202) tra Romain Rolland ("Le Buisson ardent" op. 203/171) ĝis la filmoj de la 1930-aj jaroj. En la periodo ekde 1890 ĝis 1908 voĉkantaj komponaĵoj plene staras en la malfono de lia komponado. Ili montras la bezonon, starigi ege malproksimajn tonalojn unu kontraŭ la alian aŭ surprize kunligi, grandan liberecon de modulado kaj la uzado de jam ne dissolvitaj apoĝaturoj kaj disonancoj samkiel paralele kondukataj naŭnakordoj. Tiel Koechlin malfermas al si novajn sonmondojn, karakterizitajn per granda spiro de vaste etenditaj linioj kaj per filigrana harmoniko. Lia unika orkestriga tekniko disonas pro miksado kaj kombinado de la instrumentoj pri neelĉerpeblaj gradigoj kaj koloroj. Aldonita arĉa flaĝoleto kreas perfektan ekvilibron, malalta pianotono konturas la molan eksonadon de la kontrabasoj. Al ĉi tiu multspeca miksotekniko el la sorĉejo de la sonalĥemiisto Koechlin dankindas la ekzakta travidebleco de liaj orkestrokomponaĵoj. Lia paletro etendiĝas ekde la plej malalta, tamen klare konturita malhelo ĝis preskaŭ dolorige blindiga helo. Je tio imponas la spaceco kaj la multspecaj perspektivoj de la sono.
3-a simfonio (Bruckner) Grupo A (Takt 1-40) komenciĝas per kvartakta temo A en varma arĉsono. Ĉi tiu efikas male al la plua paso de la grupo melodie kaj harmonie pli fermita kaj estas dominata de ĥoralo kaj la adaĝotipo de Beethoven, estas tamen pli kromata. Supra kaj malsupra voĉoj moviĝas en dignoplena ĥoralritmo, kaj la terciintervalo dominas. La baso imitas la tercisalton G - Bb de la supravoĉo, kiu alcelas per la F la kvinton de la dominanto. Per formado de apoĝaturoj en takto 2 la toniko ree estas atingata. Kun la antaŭtaktaj du okonoj fine de takto 2 la baso deiĝas en malsupren paŝanta kvaronmova akompano de la toniko. La harmoniaro moviĝas en la sferon de la subdominanto A-maĵoro. Super tiu la soloviolono leviĝas en alsupra kaj poste desupra figuro. Ĝemece desupra apoĝaturo destinas taktojn 4-8. Kromate desupra basfiguro super c-c-b-a je tio plenigas la paŭzojn de la ĝemmotivo. La dinamiko malpliiĝas en diminuendo ĝis ppp. Ne estas celata la dominanto, sed foraj tonaloj kiel C- kaj F-maĵoro. Post io sekvas oktakta detranĉo (taktoj 9-17) kresĉende super kromate desupra baso. La violonoj kontibruas al tio en la unuaj kvar taktoj ankaŭ per kromatece al- kaj desupra demando- kaj respondoludo. Kaj ekde takto 13 estas pli kaj pli alten turniĝanta sekvenco. Sin alternaj lignobloviloj kaj kornoj, rememorantaj je la ĝemmotivo de taktoj 4 kaj sekvaj, pririĉigas la sonbildon aldone. Sekvas plene instrumentita kulmino en ff (taktoj 17-20). Ĉi tiun tamen tuj interrompas tritakta arĉista detranĉo en pp. Ĉi tiun Haas karakterizis surmontrante sur la moteto "Ave Maria" de Bruckner el 1856 kiel "Maria-kadenco".